B
Tek e fundit-fatin virgjëras po e rilindim në perandorinë e parasë,
Ku egërsisht prej leshrash ngërthehen interesat,
Krejt si grarenja xheloze për perënditë adhuripërbuztare,
E-flirtguxuarazi japmarrim fajde me jetën,
Dhe pse ky ritëm tundonjzi erëzvarrirmi na grisht veç humnerash,
Eh sa bukur e dallgëzon këtu valleharenjën Edeni,
Gjarpërinjtë shtegyjëzuar të arsyetimit pol’pa,
Mjaltërisht helmojnë sho’shokun në festën vegimpacak,
Petalet e zjarrit nënshtrimrebeluar e burguar dyshekëve orgjiakë,
Thundrisht rikthehen po ndër sythe himenërie,
-Energji që lyp të shohë ç’ka para fjalës,
Zallishtja e instiktit të trimërisë diamantëzohet frikëtirës,
Vjetranja dëborë flakbie akullnajash vesi-bardhri e kaltri e gjelbri,
Hm, trokth kahut të errnajës edhe ca,
Sa t’ia kapërcejmë alpet atlasit të shpresës,
Pa kreno si po na ylberon tejmi fushëtira bujaripremtore,
Marshet që gazit do na presin shurdhtunxheve-bëjnë ende prova,
Dhe boja e diellit s’iu ka tharë banderolave,
Qoftë edhe nëse atje kurrë kujt nuk i mbërriti as mirazhi,
Bistakët flladnervorë të gishtërinjve,
Lejomë të t’i shtrydh pikëlotaz hënshëm zhurbuzëve sa psallttare,
Kur dheun e frymëmarrjes dëshiroj të t’a plug fort thellë,
E të m’a ngulësh deri në antropologji eshtrash dua,
Qysqinë ndryshkjelashtë të egoizmit,
Pse-kam nevojë të bindem për tërçka që qenka e pa evitueshme,
Për kreshtën e një mali mungese që s’më rritet zemrës,
E për alpinizimin edhe kur syrit vërtetë s’të kam,
Bile edhe për euforizmin e pushtues’ujit,
Kur rastkush nuk më rrëfen se ç’quhet mirenjë por ç’genon gabim,
Kur s’paska ardhmë në s’di si t’ia klandestinësh kufijtë,
Kur as të shkuar s’ka pa adn amanetesh,
Kur gjithshka shembet-kur ende ngritur s’është,
Oh, karvanim gabimesh jemi zile memece qafmushkës verboshe,
Teksa dashurojmë zotat e padobishëm e njerëzit pa zota,
E ja si na vetprivon e drejta të respektojmë qiejt,
Pse s’po dijmë si jetohet thjesht për vete,
E, të dhurojmë veçse të tashme-tani! e kurrgjë jo më tepër se kaq,
Nektar plazme e kryq bese e pishtar lutjeje,
Por, penduar paqja ngjiztë në ty e mua-punëmadhja ime,
Sa herë na dënon vetgjykueshmërie t’a rilexojmë,
Kuran’in madhërimurdhërues qiellsisë dritnajvirgjine të parasë...

C
Në dymbëdhjetë fiks-kulla hënore e sahatit mjegullnajorientues,
Nga pesha flladimtare e kumurive të pritjes,
Si një ulli datlindjeharruar krejt do të trishttet kërrusur,
Palca i vajshteret në kandil nostalgjie,
Bile dhe bredhat stoikë do t’ia shkulin flokët rrënjëve hareqiellta,
Harku i ylberit të gazmendit-kurrë ndezur,
S’do të dijë ku t’i shënjojë kufij kaprollit të emocionit,
Me shigjetën plagëndërrt të padurimit,
Balerinuar në sy ujqish ballsamosur vitrinash,
Gurët, lashtësisht do t’i arratisen valshkëndijave të kalldrëmeve,
Për t’u shkelur-kudo ku trokthërijnë-prej hapave të tu,
Klithërimëmbëlthta mbi kudhrën e janarit,
Trumpetat ritëmshirokta të shesheve,
Do të zbrazen nga çadrat lulezafiruar të këngëve,
Meqë as përqafimi ekstazngujuar i horizontit tash nuk e nxe më,
Heshtjen e harmonisë që ti fsheh stuhirazi,
Si të ish një lepurushth gëzofblertë strofkgjimallit,
Nën pranveroren pulovër të dëborbuzqeshjes,
Ku ia mëkon me yje pangjizur cicërnajat panjohtirave tej,
Ja dhe ravijzimet rruginahumbse të kalasë,
Zhubravitur do kallen në koshin e vegimave ngadhnjsarkofagura,
Tok me arkitekturën e historisë rëndësipluhurt arkivash,
Majat do të zbresin malet-për të të adhuruar,
Detet do t’i kapërcejnë brigjet-të të gjunjrohen në lojra tajfunesh,
Engjëjt do të zvarren ndër korijet e vlagqerpikëve,
Kur prej portikësh të librave frymshenjttë,
Djajtë penduar do t’i këputin zinxhirët e vetmohimnive të qenies,
Bile kitara kordshkrumbtë e Lorkës do gjakzhvarret,
E do shpërvidhet Rembrandi prej autoportretit pleqëror,
Janis Joplin do t’a rihimenizojë lavdfatin,
E Kolombin s’do t’a perëndijnë fshehttirash-ameriknajat,
Oh, mbi gjilpërat e takave të dritës do të bujtësh,
E unë qëndismës merakartë të syrit kurrsesi s’do të jem më unë,
Ndoshta dhe do hareshë me morrnica alurenjash,
Ndër mishin përcëllor të fjalëve ende eshtrapakrijuara,
Kur as me shenja epokëgurta pishtarësh,
S’do mund të arrij të t’a shpërfaq përkushtesën,
Flamurin zjarrimtar të nevojës për të të mbështjellë trupshpirtazi,
E jet’tej të të fsheh në guvëzën e pasthirrmës “të dua”,
Teksa do më erëzohesh vetëtimazi duarsh,
O fluturzë kundërshtie-herë etervjollcë e herë flurkaltërme,
Po-po, kur minareja kometvallzonjtare e orëbekimit,
Pa dyermbyllje për paradën e qirinjve të premtesave tortdhéruara,
Krejt të m’i ngrejë trillesh-re Deep Purple’ore,
Murlangugatjet e dënesave metaforike,
Oh, fiks kur sip mbi sip ligmi t’i dënojë akrepat mëkati,
Në jehonën gjuhëshkulur të këmbanares dëshpërenjdymbëdhjetë...

Ç
Përgjëratë! mos tremb nëse pasqyrat e retinave më shformohen,
Kur u kridhesh thellazi shpirtit zell’lakuriqthi,
Ja që edhe vetë hëna qëllon që shëndoshet verbëronjave,
Prej gostisë së picave të vet’adhurimit,
Dieta më e këshillueshme mbetet shtimi i flakës së përqafimeve,
Ndër magmëfurrat ritual’lashtta të dashurisë,
Velat oqeanimtrazovaçe të yndyrnave-mbyti pra,
Mes dallgëtira stuhishë-përkëdhelës luzmpaprapsshme,
Deri në fildish eshtre duhet shijuar palcazi,
Duhma e fark’emocionit që furie epshin na e oksigjenon ritmesh,
Sa herë i dhuron kuptim shpatës së kënaqësisë,
Kur gabuarazi do të ndodhë të luftojmë ç’ka ndjejmë,
Pa u shpërgjakur nga loti i pse’shpagive,
Dhe në kulla e trishtit do na zvarrë qiejsh-fundi kafke perceptimi,
Ura’duart e të gjithë marinarëve rremayjtë,
Të betohem! do t’i thyej lisash rrënjazi e pa pendimni,
Shkrepash do i burgos-zjarreardhmës,
Nëse vërtet po guxojnë të t’a mbërrijnë ishullin,
Lakoret nishaneshkëndijues të brigjeputhjeve grishtpërmbytëse,
Me thonj ekstaze lermë të t’i tatuazhoj,
Oh, më bëj zogth rubinëtirës së puhisë-veçse një çast,
E fort akulltisht më ngroh në çerdhëz gjoksi,
Pse paskam kaq nevojë të më mbrosh-tek shtegtij teje panjohjes,
Prej uraganëve marranë të vlagëtirës së përdëllimit,
E prej ndjellës krokodiluar dëshirenjash,
Por edhe prej vetvetes ku mbytem çisterna verëxhelozisë,
E-ca e ca dua të t’i mpak të ulërenjave ujvara,
E, krejt të t’a trokthëroj në çdo pore etjeje zhurimën verbërzuese,
E kur të më bujttësh pa ia thyer qashtrinë iluzioneve,
Ndër portat himerike të mallprushtirës së syrit,
Veso meteoritazi si një fillth dritëze bari,
E balerino rrufenjëzimë-mes lëndinës shkrumbore të agshtratit...

D
Pylli harlisje’entuziazmur i dyshimave-qenkërka sa kurthbukur,
Sepse shtigjeve me erën vallëzon flak’gaz’lirë egërsia,
Hierarkia parabiblikisht ja që nis tek zogjtë,
E boll trishtohem ankthnajës kur mendoj që mbaron me hienat,
Askundti s’i gjej gjurmët e fatit që duhet të ndjek,
Kur s’di ku buroi-kushedi ku rikondensohet,
Ndaj ekzistencialisht kohës shthurantare i dej’urithem,
Herë gërmoj ndër kometzemra lamtumire nën dëbornaja lotësh,
Herë aorta vetëtimash sajoj në shpirt dheu,
Ku të furijë ngadhnjenjash drita sa kahmohimtare,
Për kauzën që po ndjek busullën e shenjttit stoik të vogëlsirave,
Por, në arën e idesë s’kam si ende plugëzoj riskvetëm,
Farë qëllimi pa i gjetur stinëzimit ritual,
Ngut toku do mbërrijmë në lëmin e mirësive,
Ku hëna orbitpremtirë shin shpresën si pelë dënuar lumturenje,
Në daç edhe mund të mos m’a ndjekësh viciozitetit,
Rrethlajthitmës së haresë-thrash’in e këngës,
Apo edhe të m’i shembtishë mund-tunelet e besimit haluçinant,
Përvojash të ardhmëtirës pa arkitektuar,
Ku e fshehëm lashtti-e tash di pse-drithin devotshmëtar,
Veçmas ama nderoma tempullin e instiktit yjor,
Bota ime rrufenjëzon errërisë aq sa verb edhe përkëdhela jote,
Teksa droja akumulon energji rish bekimpanjohura,
Për t’i mbrujtur oaz’agut diellin paqmëri,
Sa bile dhe engjëjt pa genëzuar-bujtin gostisë së fjalës që pjek,
Po-po, këtu ku dekompozon festtare përjetësia,
Ku shpesh varret i bindim të përqafojnë malli’mallin,
E ku thesaret profetike dhe na braktisin,
E pas-revankotthi pendohen për moskthimin në brigje amshimi,
Nëse dikurë krye ngremë ç’nguruar lart sa perënditë,
Kjo thjesht sa për të kqyrur bashkndëshkorët,
Si polzvarren ligjeve të rëndesës kurrë pa e njohur njutonizmin,
E as predhën e mollës kryeshënjur pa leje,
Vetmohimit për të na i mbërritur tejmi jehonat,
Thellë kubesë këmbanore të hyjnive klançpushtetuar,
Kur apostujt e zjarrnajave po më rifarkëtojnë kthetra guximreja,
Vegim për të princëruar vargparit pyll shtriganimi,
Ku luanëzimi i së vërtetës pagëzohet diktat,
Oh, mbase për ty shtojzovallkë-arratipërrallash fort gjarpëroshe...

DH
Origjinarë dënuar lindëm pikqendrës së perimetrit mallkimfattar,
Si profetër të së mirës iluzive udhnajpatjetërsueshme,
Foleja klithparë e mëshirës na blatoi qiejt,
Duke na mohuar fort bujarisht tempullin e tokës,
Dhurijmë gjithshkatirën e na shpagtijnë kurrharrimthi-asgjëtirën,
Shpesh me ikonakë prej verbërie na ngatërrojnë,
E heras universi na shëmbëllen me një velëzimë mirazhi,
Ngecur aisbergpolesh vjedhuar krejt drite,
Por, dikund na thërret një far triumfate prej majë ndjellshpresës,
Ku rishmi kahzhvendosja të na e mbërrijë realitetin,
Ndër raportethyesat e matematikës natëzore,
Tek shumfishimi i vetvetes apo tek kloni i sa galaktikuar,
Ende endemi portave kohmbyllura të shpirtërimit marshfundëm,
Ku tej nën veladonira feshë blasfemijnë arsyet,
Pas lenteve infektuar me sindrom arratije,
Pse lartive zenitpa duhet t’i artërijmë monument besimit,
Teksa alpesh dëborpangjizura qark po badiguardët e injorancës,
Korrupnajash morali hartgrisura blejnë miniera,
E metalet e hipokrizisë simbolpa reklamojnë ankandesh,
Thjesht për t’i stimuluar autobursizmit pikë,
Eh, epoka e falimentit hyjnor nuk kursen as idhujnitë e murgimit,
Pa shih: hajnat tokthi shtegut ministror po paradojnë,
Borbardhat orgjijnë me shtatmijë xhuxhër,
Vdekja me uverturën e ngadhnjes sa indiferente,
Hidhnajpaparashikueshme as trillive-po ringjallet vampiriadash,
Kur, durimcakur predikohen altarësh ndëshkimi,
Me pamjen engjëllimore të fajeve të falura,
Normat kanunike të premtonjësve libra madhërueshëm,
Oh, bashkjetesa parajsore propozuar fundpaqazi drerit dhe tigrit,
Kokainës e miliarderit, coca’colas e pepsi’colas,
Nga kryqi i së keqes kurrë s’do na ç’gozhdë,
Përderisa si ne as u kurorgjemb kush në trarë sakrifice,
Në emër të një orbitëzimi zot’hakërror-oj shenjttshejtankza ime...

E
Rremat kanserogjene të entuziaztëve krahë të varfërizmit,
Hipur vetë pari valës së zhvendosjes nga aktualiteti,
Ku e shkuara s’harron të kthehet në të ardhme,
S’mund të na e shkulin dot prej kënetës së thëllim’ëndërrenjave,
Barkën patkonjndryshkur thëthiruar krejt baltnajë jetës,
E meqë debilka hënë e fatit-vetshpirtmbytet,
Duke përgënjeshtruar ligjet historike të gravitetit,
Në pasqyrën trisht’thyer të kallamishtes teji zvarranikur irisyjesh,
Ku kurrë nuk do mbërrijnë t’ia përzenë etjen vlaguar,
Prej refrenit të peshqve pa origjinë fluturimi,
Majthembrash e qafqafazi rish po zbarkemi brigjesh braktisqare,
Ku zjarret e psherëtimave të ngushëllesës,
Do kenë harruar arrative ndonjë thëngjillth përshpirtjeje,
Sa për t’a rimbjellë mes kurthesh të shkretëtizmit,
Çmenduraken pemë egoizmi kacavjerrë horoskopit të fantazisë,
Në asnjë qiell çasti për mos të qenë kurrë më ne-Ne,
Oh, as aq sa për t’i rindezur zemrën e farkës,
Ushtave vetvrastare të hakmarrimit që ende kalitet instiktnajave,
Në gjolin lotvalor të sfidës kalvarçshenjttë,
Ku thellësia caktohet me rrokdiejsinë matëse të kafkave,
Hm, për mos t’i mbetur më gladiatorë përgjëratash,
Perëndive të përtacisë stoike që prej epshtempujve psalltërojnë,
Pjatanca bosh e realitetit na bind: qenkemi hyjpaafttë,
Zhgabonjishëm t’i kapërcejmë mallkimnirat,
Ndaj s’po na hapen as vegimnajash dyert e dallgëtive të besimit,
Kur, të shpërngulemi-guxojmë-prej rrënjësh ndyrnie,
Drejt një tjetër libri të pa përgënjeshtror prej ungjilltarëve,
Ku bile dhe vetë ngujesvarret refugjaten,
Në valkundërtitë e vërshimit brishtëthor të acarshpatullave tona,
Që, penduaras i ledhatojnë busulltreguesen pol’re flirtit,
Sapo i shpalosim velshpresës kahun e frikstuhisë,
Për t’iu përgjigjur-Jo! aventurës së dëshirës filozofike urithnjare,
Sa herë banderola e pasurimit na e ç’ngjyron krejt kobin,
Teksa na e mbështjell përqafimin trill’lakuriqthi,
Me fantazmat e uraganëve të hakërresës,
Që s’paqtojnë kompromis arenkohës mes klithës e brohorimave,
Në vërtetë nuk do rekrutemi në gardën e shpagës,
Tok me flamujt thasësh të nejlonit ringjallor,
Për pamundësitë e sirenëzimit të ideve tona-sa fort drittore...

Ë
Atje ku verbuarazi flamurojnë kredhmhorizontesh shumë pemë,
Një oqean pylli bëhet që e lodh boll erën,
Ninullëmbëlthas për t’ia përgjumur oshëtimën tejkah,
Pse kur zanat gurrkaprollnjtare të zbresin harlisjedritta në lumë,
Për të peshkuar me rrjeta symiklimash engjëjt,
A për të krehur në pasqyra flladesh leshrat e gazmit,
Asnjë grepth cicërimëze mos t’ua trembë të ëndërrirave pikiada,
E as kur rrezëllimash t’i lajnë në krelëtira qeshjesh,
Smeraldët trillekuq të sythethithave,
E fortzilitarët rubinë mirazhkaltëruar të irisëve karatpaçmushëm,
Zotat, turpur-të kenë ku t’i fshihen tundonjës,
Pas zhbirenjash gjarpërore kaçubash ndjellkureshtije,
Nga rrezatimi cakpa terrpushtues i kobskllavërimës së ndjenjës,
A ndoshta prej rebelimit ngurenjdrojtës,
Ndaj sot ende hedh hije vegimash rish trishtvetëm,
Ku as gonxhet potereyjëta të orgjizmave frerkafshuara alienore,
Kund nuk i gjejnë më pikë loti zhurimës së etjes,
Bile as deve oguri-të kapërcejnë vetveten,
E kujdes bëj tradhëtirave asnjë mallkonjfarë zeusiane njerëzore,
Mos të mbillet në tokën e parbetimit,
E mos shkabpërdridhet meteoritazi gjelbërenjnatës,
Derisa të m’a ribindësh në çdo metaforë të indiferencës nevojë,
Që, ti nuk je epshatriçe ndërtuar prej argjili e zjarri,
Por kurth grishmhontë shtojzovallesh zelli,
E patjetër fundmi të duhet shtigjedëshirimash-aq sa të mungon,
Përqafja orbitgalaktikore e një lisnaje shpirti,
Për t’ia grisur trokthuar vullnet’tok stuhiflamurimin pra,
Puthëtirës pendimpambërrirë qiejve instiktazi sterilizuar fatesh...

F
Shtegu hart’humbës për në kroin ndjellmistertë të kafesë,
Përrenjazi shkurt rrjedh po të nxitojmë nëpër monopat buzëgazi,
Nën hije pjergullash ku këng’egrat bletë dehin puhizat,
Ku zanat shvirgjërojnë drerët e fluturat ylberët,
Kur qark zhurmon ritmi i rritjes së blertirës,
Apo ç’harmonizohen filarmoniadat e psherëtimave,
Për mijëra insekte ditësh që çerdhesh po i ngordhkan fatalizmit,
Por, ngushëlloret çarqe s’duhet të na friken,
Blegërima e fjalës arave të opiumit vrapon të bëhet pre,
Për harlisjen e pasthirrmës fundngushëllonjëse,
Përderisa guxon e bujt në rrethin zjarrimtar të valles kunadhuar,
Ku festat e naivitetit purpurlojnë reshë,
Me fishekzjarre skaduar rrufeshë e manaferra qeshjesh,
Ndërsa i pjekin zi’në mallkonjre akordit kënaqësor,
Briri përgjakimstërkalës i himnit së ekspresit,
Slitën ia shtyn kamarierit tej hendekut joshmëtar të falenderimit,
E ky bar’jazz breg qepallës së dyshimës,
A nuk përngjanka me një shishe epok’arratirë Martini,
Gjunjuar po lutet t’ia thyejmë zvergun pritmë’ri,
Për t’i lexuar meridianëve të letrës zhubruar të shpirtit ngujimtar,
Mesazhin pse u thellkall qerthullirash harrese,
Pa imagjinuar të takojë oqeanfatit delfin mrekullor,
Por jo-s’ka velëtira kahpenduara kthimi,
Drejt ishullit të profecirës tapheqëse të postaladinizmit,
Autosugjestioni i alkoolit ia ç’thurr mullirin energjisë së magjisë,
Pra, pse t’ia humbim gjurmët vetëtuese emocionit,
Kupën arkallpe të një gjysmëhënëze rrëfe,
E rrëfehu për shijen e keqtirës që si vallë s’ka përsëritë,
Dhe në vërtet ndër atlase brengash vjedhur prej konvencionesh,
Dritdëborëtijnë majlamtumirat yjnajsasythura,
Rish-oazi Illy Caffè do llavëzohet në kërthizë loti,
E mbi liqen filxhani prapë do na er’ren lejlekë cigaresh,
Pas dritareve ende qelqpapjekura të syzeve,
Shiu do transkripttë epitafizmit kushedi ç’poemth kurrie shkruar,
Kur vlagtokthi ekstazëtirës, buzët-krejt do t’i ç’ajsbergim...

G
Drithërat e dritës, i mbollkorrëm krahërorë përqafimesh së toku,
Por zellvjeshtazi tash seicili e peshon të ardhërisë miell,
Me kandarin kozmik të fatit të vet shtegpatëdytë,
Gazimtar t’ia bukëvalë kalendarin besimit,
E shpejtas lehonat fushnaja, fargjakut-po bashku ia riplugojmë,
Për t’a rindarë-kurrsesi jo! jo barabar-premtimën,
Ani pse anasjelltazi begata yte është dhe imja bekimni,
Pra, kështu qenka paracaktuar krijimisht,
Kanunimave vlerimçshenjttëruara absurdit limitpa të drejtësisë,
Kush ngujishë ka trashëgim genshthurjes veçse lumin,
Rremakundrazi i entuziazmet oqean’uraganit,
Kush shin kuajt-rimbars tokë’amshimin,
Kush krenishë ka malin-hyjnizon ëndrrashkëmbenjve shtatoret,
Kush pari rend busullës verbuar të haluçinacionizmit,
Erashkspektrale ia hap gishtat përkëdhelmës,
Kush farkëton mëshirë-drapëron falje,
Kush dëshpërenjash ka moçalin-pagëzohet dirigjent korbëzimi,
Kush heshtjes ka erën-muzika e qiejve pushtet i bëhet,
Kush shkretmës ka lotët-mozaikon koshiencën,
Kush idhuj skalit irisësh-varrmihësohet,
E kush trishtdrojesh ka hiçin-djersës lyp t’ia dhurë gjithçkatirën,
Zotshembjes e pagëzon-proletar-interevolucioni,
Pra, kurrtirave nuk paska nxermë të flitet për humbtarë,
Tek kjo poemë ritmesh betejpafundme,
Bile as për kazma vetrrëhmihëse mallkimnaje fajpafajmëtare-jo,
As për tempuj ku bestytnori ar bështyn sytë,
Oh! gjilpërzat e ekuilibreve i mprehim kaq majthjeshtazi,
Fundmi kur djerrnaja të vërshojë-qofshim njësh,
Si tok të ishim fatalizmës po vetëm-dhe në duelin me dreqaninë,
E gjithsesi sot çdostinazi lëmenjve të harbimit,
Ku as sqepë këngshprese s’mëkojmë dot,
Borxhlashttave që ende na e bëjnë jetën festë çdokuji,
Sinqertazi t’u lutemi; brishtërirë t’u falemi; naivisht t’u gëzohemi...

GJ
Rrezes marramendëse të radarit fort përkushtimtar,
Ngazëllimoren zhurputhje ende guximit pa dhuruar dëshpërenjash,
Mund të m’ia bësh pendimpa qendër,
Me kompastin vjedhur Blake’t m’a rikufijzo adhurenjën,
E me flatra joshmëdritta syshë të m’a pushtosh,
Krejtazi horizontin ku më everest’niagaret grafiku habimadh i jetës,
Reaktivi laps makthkuq i amplitudave,
Eksplorim amazonë bibliotekës që kurrë s’ish pyll,
Ravijëzon monopatet ku nuk u dashka pse’ve të erëzoj,
Thëngjijtë e simplitudave po më telgjemben anrreth kështjellideve,
Por meteorisht ngjitem sepse përsëri do dua të zbres,
E do plakem veç për t’u rifëmijëruar,
E në varrthe diamantesh kridhem vetes thellë,
Pse më duhet dhe pa terrimnaja qark çadrës së cirkfjalës të yllëroj,
I lig’etur jam të m’i rrezëllijnë me sa kurora bekimtirash,
Fushgrunjërat e qëllimeve që tash kahtëri mbjell,
Me farën përzgjedhë nga djalli i tradhtimit,
Ndaj kaq shpesh s’po më hënërin qiejsh vjedhërirë të dëshirenjave,
Oh jo! fantazmankthit tash mos ia ndiz patkonjtë,
Shtegut ku pishtaren harbimvetëtimazi brirpikëllimat,
Ndër stacionet ndërkozmosike të kahmallit,
Ndoshta dhe mund të jem brenda një qelize që ja-ri’ngjizon verbim,
Apo dhe në një pikiadë përplasjekryqëzore kumtimi,
Që prapë harron pse arsyesh dikur nuk e nxorri prej millit,
Flijinë me engjëjt e mohimnive premtuar,
E kthehet ngadhnjenjzvarrë kujtimesh të kurrë pa agimuara-tejtive,
Ku po ti hidhuras ia heretikëzon trillesh fatin,
E bile në pentagon strategjie padytazi si e shpall viktimë,
Kështu pra, më-të lutem mos më akuzo paranojash,
Pse qenkam bërë kryebari i nxirmëtirës që na ka uzurpuar nevojat,
E që na tjetërson në bujq nënshtrimi në ara mallkonjash,
Por thjesht-ndizi një qiri shpresri përqafimit,
Sapo t’ia kapërcesh katakombin e trishtit dyshimës,
Atje do jem epshshëm trëndafiluar në harengjyrën e mungesëtirës,
Thyeja pra shkëmbin ajsbergian largësive polhumbta,
E zjarrmërisht të të rrëzohem prej fron’olimpit,
Si një topth kometik shkrumbsuferinuar,
Nëpër luginën joshmekstazore të lojëgolfit mbi gjirin dallgshfrimtar,
Ku di të t’i bëhem veç pre-përgjërimit përkujdesës...

H
Shpesh pikqendra e guvës së mallëngjimit-na fsheh një zemrekth,
Kalitur me çelik durimi nga duar zellpanjohura,
Përçastazi për t’ia rikurdisur trishtas ritmin,
E ngut i duhen shpikur arsye meridianreja orientimit,
Guxuar të kalërojmë përmes zjarrëtirës së ditëve largmi shtegtira,
Ku togjet e mbeturinave të realitetit tymtojnë,
Me mijra pyje fjalësh t’ia mëkojmë shpresnajës hidhmën,
Hobit mos t’a konservojë hiri i kujtesës,
A mos në furrat e pendimnive e pjekim picë lotin,
E kjo dëshmon domosdoshmëritë e një limani rikthimi ndër vegim,
Të pasurit sa fort uri për frutet shijeshenjtta të nevojës,
Pse jo-altarëzimin biologjik të shtratit,
Bile dhe rrënjëzimin e një mesie bekimpazbritur,
Ku vallëzojnë fantazmat granitpaeshtrura dëshirenjash sa sythtira,
Mbi piedestal çudie harruar pa u hën’fat’eklipsuar,
Në vjeshtën serenatlashtë të zemrës,
Dimër ideshë letargjike a verë vreshtash hajnur,
E në pranverë shpirti që ende s’e ka gozhduar profecinë,
Pra-punishtja e instikteve a s’na farkëtoi filozofë që në paralindje,
Ndoshta për t’u ndjerë sa yjet pranë tej’jetësirës,
Por, ne prapë nën hije nderimi të mollës hipnozbiblike,
Shpesh kërpudhuar, gjarpëruar, arinjëzuar,
E për hire lavdshtatoresh histori’thyera të ligjësive pa gravitacion,
Që s’dënjojnë shkulim mauzoleshë iluzionizmi,
E pse mos t’i qëndrojmë veçse sipër ëndrra/ëndrrës,
Pse mos jemi njësh si tehu me panikun shpat’adhurimit,
Pse mos t’a riprodhojmë fajin dhe faljen,
Pse mos mëshirpredikojmë mes arena irisësh: flirtin e flirtmëtarin,
E pse vallë mos jemi idhujzhgënjeshtërt po ne-Ne,
Litari herezik e pamundësia e varjekëputjes,
Ritualazi të tik’taket jehonë thellsyrit sahati agpangjizur,
Oh! engjëjt mëkatarttë na duhet të imitojmë-në çdo presje epshi...

I
Brenda thesit të erës ku burgosen krejt horizontet,
Rënduar në shpatullat e kohës sonë superman’as fort gërmuqare,
Simfonitë e miliarda klithave ende pangjizur,
Fort bethovenianshëm po çirren thonjve të njera’tjetrës,
Si hiena që iu imponojnë energjive territoret e zisë pa limit vullneti,
Teksa paqmas-katapulta e së djeshmes,
E vërtit gurin e dhembjes drejt pse’ve të së nesërmes,
Larg, sa më largu gjeometrisë teoremiluzive perceptimit zhdrejtar,
Duke thundruar ligsht mbi ne-korbërimsotmit,
Eh, majë katedraleve të krejt fajeve, lutjeve e faljeve,
Dyerve të pyllit grishmakurthur të botës kurrherë mos/mirënjohëse,
T’i shpagzbutë-i përgjërohem-të egërsirnajave hordhi,
Apo me predikatën e gjelbërisë-t’i helmojë,
A ëmbëlthim t’i vrasë me kamat tehdritta të etjes së zhurimkrojeve,
Apo me dëshpërinë e romancbilbilimave t’i zinxhirë,
Apo t’i izolojë në çerdhëzat ngujore të qiellit,
Varur lisharsshëm ndër degët palcthara shkreptimave trillparritura,
Por befas qenkemi fatdënuar verbërisht të rizhbiremi,
Nën breshkoret bunkeriada të arsyes,
Prej shiut ngazëllestar të trishtrrezatimit atomik-gjithmallkimnajash,
Pa urreji ca si hakërresflakazi dejve dynden,
Fushëtirës së besimit mbjellë me grunjëra psalltesh,
Sa as nipi i nipit të nipit tonë nuk do t’i fshijë dot prej dhé’kujtesës,
As hijet kobrërimkometzvarra të barbarive,
Lakuriqëzuar nën magmën e dushit të ideve harikiriste,
Oh, marangoz për tribuna alurimreja drejtësie sa ngut do t’u bëhet,
E kryeposhtazi t’i gozhdë në gjyq përjetësizmi kryqur,
Shërbestarët kamzhikbindur të satanës,
Hm, do t’a mësojmë të ekstazojë në dashuri-njëqind herë çdo ditë,
Vakt të mos i gjejë hakmarrja t’i farkëtojë shpatë rish,
Të mos na ia presë shatërvanin e laringut,
Grykës së thesit të ulërenjave vetëtimgjakyjëzuara-sa tejprofetike,
Që, tash-po e kallim honit të erërave inekzistentte...

J
Dritshpejtë James Dean motorrikja fuqi e meditimit pa ndalesë,
Flutur imazhi vrapuar ritmit të merimangmirazhit,
Thjesht të t’a postojë falazi jetën në Eden,
Me zarfin e Porsch’it që u pendua pse vallë u mbyll,
Nga duart mrekullisajuese të konstruktorit të hiçnajës tokësore,
Tradhëtirë pa limit alternativash ky garim,
Me dhuratat pa kushte zbritur qiejsh përmbystarë,
Edhe pse karburanti kozmik i muzave s’përmban frikëri plumbi,
Edhe pse hënazi limonëzohen meridianët e gomave,
Për t’i blatuar shije gurrloti ngushëlltirës,
Dhe pse të frenave thonjt ABC të erës-stopuar në puthje yjesh,
Regjistruar si korda kondrabasi festnajvirgjër janë,
Në rrokopujën e rockshow’t të qyqeve,
Pas çdo kthese-një kryq jehonpadukshëm psallton memecazi,
Qarkur shenjttucësh ç’burrëruar fatparacaktimit,
Qiri e temjan gazpërshpirtjeje bëjnë habinë,
Teksa lodron në klavinçebalin ndryshkur të hidhmës
Pa pyetur kurrë sa karat na artërohet Mercedes’i dëshirenjuar,
Por, s’duhet të ngur t’a legjendoj çdo çast,
Alfa Romeo’n e pasionit me 16 rafineri valvolash,
Gtv-ja aerodinamike m’i rëron syzet e ty t’i djeg dallgpërqafjet,
E fort na vegëtin marria pas gjurmës kryevargtë,
Pa pranuar t’i jemi kurrë airbag ferrajsës,
Kur pari-u katapultuam kurth ekstazëtire me Lamborgin epshi,
E fundi-me Rolls Royce korbi do lavdëzojmë,
As me gjol erotikor Ferrari e as me kurorë Jaguar’i,
Bile, pa kortezhe Cadillac’u e-pa telenovela mediokre Lotus’i,
Pa teleferikim Maserati e jo-pa uzurpnaja Chrysler’i,
Përderisa veç një ndërplanetarik Bugati,
Nuk qerajmë dot në duam e imitojmë skëterrën,
Përjetës, të jemi qoftë veç një herë po Ne-ëndrra vetvrastare...

K
Mbi çdo trëndafil arvesuar nga thërrmijza ende lotpangjizura yjesh,
Ku atomet veç energjisë kurrgjë s’dijnë për perceptimat,
Kërpudhza e hundës m’ia kënaq dehmëtisë shijen,
E-rreth çdo femre gështenjëzuar kurorë,
Vorbulloj miliona kopjesh gjithkahtej lugingazmit fort dihat’thëthirës,
Sëpata e vështrimit m’i skalit shtrat ekstazimit,
Spatullat e thonjve m’i japin formë pyllit të epshnajtirave,
Teksa stinmarramendja rradhën po m’i ngatërron ritmikës dritësore,
Dimri m’i ekzotikëzon pinguinët e drojës,
Pranvera patinazh m’i bën buzëve ndër akullnaja gjinjsh,
Vjeshta me perla dielli m’a vesh zbathëtirën tej,
Vera me dëborë trishtme krejt më ngjethërin vlagës,
Hyjnitë m’i akuzojnë gjakrat për plagjiaturë-shenjttirës së ndjenjës,
Parzmoret e enumeracioneve më fluturzohen,
Prej goditjes së heshtës së mendimit flijmëtirpërlutës,
E pse tash mos t’a lëndëzoj duarsh mohimnije,
Mirazhin verbtar të ofshit thirrmdherëzor flakgrunjërash pambjellë,
Pse jo me kashtën e neuroneve zhegskërrmittare,
E me sqepë shpage-zhgabonjat ballsamosur flamurësh,
Mos të m’i thurin çerdhe ëndërrenjave shkrephumbura vesit,
Për çdo dilemë gruaje brofur në trajtën cicërnajore të fatit dhuruar,
Pse kapronjtë e gishtave nuk po më thyhen,
Ndër bredha përqafimesh djegur qarkjetazi heshtur,
Kur kaq shpesh qëllonkërka të mos më shkrumbin rrufetë,
Mos ndoshta kjo vegimnajë idhujsh bekimi dëshmon fetradhëtuari,
Pse ende vërtet s’e kam gjetur qiellin premtuar,
Oh, bile dhe kur shtojzovallet m’a përçundnojnë muzën,
Nuk jam as kufijve të përrallës së besimit,
Kaq lignjarë lugetërit e heroizmit një e pas një m’i ç’virtyt aventura,
E thelli meje nuk violinon më perëndeshza e dashurisë,
Nuk reciton më stuhia çmendurake e emocionit,
Brenda meje apokalipset i korigjojnë vizion,
Në çdo pus syri-adhuroj hënën tek korbtirave mbytet,
Majë çdo honkrateri etjeje-llavnajën që më pikëfundet puthjezhurit,
Përposhtë urës së manizmit-ujërat e kohës lakuriqmëzuar,
Oh, jam ku isha e ku do të jem: rremë mëkati,
Lis i krasitur nga sëpata pleqërie mprehur mllef’urisë hiendjeshme,
A s’po më mëshir pra tek ritit ha insekte instiktesh,
Fshehur nën hijen e lulimtirave dëshpërenjash herbaruar,
Sepse ti-më mungon, pse ti në mua-nuk je,
Zemrës sime ti s’gjakërin, ngujtshpirtit tim kurrë-si vallë s’më vetëtin...

L
Në vërtëtë ngulmasi ende kultivohen mentaliteteve dhera acide,
Të pa trajtuara nga botanika e idhujve kauzshpëtuar,
Bile as nga fizioterapistët e shenjttimit paralitik,
Ku po me ritmin valsëruar të menstruacioneve të hënës,
Fatalitetit qarkëzohet luledielli i gazmendit,
Me zjarrvjedhurat krye nëpërkimkallinjëse-braktisur shtegyjesh,
Ndër orbita përgënjështrore kalendarësh pa gravitacion,
Ku pelat e arsyes kanë frikë të shtatzanen,
Me dragonjtë e qëllimit që i farkëtojnë plore pritjes,
Aherë-s’ka si mos të ketë dhe ngastra fytyrash,
Shpirtshterira nga plehu thinjimpërzgjedhë i kujtesës e harresës,
Zbrazur nga humusi i mirësisë që bleron trillet,
Neveria thelli kredhërin tek pasqyrat mplakur të seicilës,
Ku, eja hetojmë rrënjët e kohëve shkulur,
Në çdo kandilth faruar syri-një varr etjepambyllur,
Tek çdo jargavan parvazi gjokspashvirgjëruar mermerputhjesh,
-Thërrrmijëzat e pjalmit të ëndrrës herazi arratirë,
Fëshfërimat e obeliskëve të krenarisë,
Që sot kërrkushi nuk dënjonka t’i lavdë nekrologjizmës,
-Mbi papirusin gdhendmë’artë të çdo veshi,
Eh, mjerëzima ka mësuar të këndojë veç himne baritonthjeshta,
Për qingjin dynënësh e për thikën paqmëluftëse,
Për qiririn edenpërzënë e ferrzbuarat ditë,
Për jahtin timonlodhur të seksit molhumbës stuhirash,
E risitë e dallgëzimave kontraceptive,
Për gjakpatradhtueshmërinë dhe në ogurlig ngujt zemre mëkati,
Për interbursat e satanizmit e bastet blasfemike,
Për opiumin çmimpa të flirtit e për flamujt e dezertimit,
E, kurrë lamtumiruar-për triumfin e gjunjjes,
Sa bile edhe kosa dhëmbmprehjelashtë e letërsisë,
Sipërfaqësisht lëndinat medituese ua qeth oh sa e sa fort shkurt,
Hm, gozhdët e ideve nuk do mund t’i ngulim lirisë dot,
Sado qofshin mprehur fërkimgurëve irisadhurorë,
Çekanuar dhe nga grushtet hienshendtare të shpagave,
Granidit papërpunuar të krenzhgabnorizmit,
Ku, deri tej plazhit të pendimtive baticet zbrazimnaja mendore...

LL
Pëllumbat e ideve, prush na e dëndin pjatancën e argjendqiellit,
Plot flatrima buqetash grishmkaltërema gugatjesh,
E me sallatira fishekzjarrkujëzore tundie,
Bile tej e tëhu shandanen dhe mumjezima at’apostujsh,
Pse amfiteatri i syrit na është hidhmash sa tepër bujarimvocërth,
Për arenën hirhëntë të kënaqësisë ku po mprehin shpatat,
Toradot e fërshëllimave e ole’të e rebelimit,
Ndaj fermerit të demave që u injekton gjak zotash egocentrizmit,
Por edhe ndaj supremit bari të njerimës,
Që decibel’ët e entuziazmit i mat veç me fuqinë e vdekjes,
Qoftë vegimash dhe më lart se oportunizma e yjeve,
Kur këmbanaret heshtja i vishka me arin kallpëran të lavdëzimit,
Teksa murgjit ritualharruar të dhëmbëve mëkatorë,
Qelave të korbëzisë agjërojnë ligshtmi,
Shija dëshpërore e vetmimit-herazi portfshehmë hijengadhnjjes,
Më, s’do të na i kthejë mbi varrkorijen e dashurisë,
Ku vjeshta e ka mbushur me kashtë blerore meteorësh,
E me grimëza fantazmëperlëta nostalgjie,
Dyshekun e krojit ku jetfund kacafytemi tej përgjakjesh rilindëse,
Me sekrecionet ndjellmshenjtta të gurrdritës etje’pa,
E me siluetat e ç’iluzionizmave terrnesërme,
Buzët e kohës në kokainë mallbraktisjeje trishtas na përcëllohen,
Tuj u orbitur ekstazpazbuluarës rreze lumturenje,
E tympjalmi i mallit flurpenduar rivjen tek fjala,
Duke ia kthyer po në origjinë krejt pasionet shkrumbit,
Në fatparin zjarr që urirë po ia mëkon rrënjët fluturimtare instiktit,
Po, po, flijttimit për mos me qenë më as erë e as ciklon,
Por veçse një ballonë kometike trëndafili,
Majë sqepit të muzgut që po e vyshk lamtumira shtegtihumbëse,
Oh, me pendëzime lotësh tok po i stolijmë kobnizmit,
Pushtuesit e tempujpsherëtimave që rrafshin mosbesimin,
E që po na e ndajnë parajsën mijëra ngastrash,
Kur, sa fort po ia kafshojmë mollëzën profetikore-Lirisë së rifituar...

M
Ti apo unë-përzënë mijsavitesh e kemi nga teatri klasik i realitetit,
Regjisorin profesionhipermetrop të konflikteve,
Mbrujtur me ide happyend’ëse hipokrizash pa shërim,
E me buratinë hordhimoralesh butaforike,
Kuintave errore s’ka asgjë për të cilën dënohemi ende të jetojmë,
Lartmuret e kështjellës së budallallëkut njerëzor,
Na i shtyn tej e më tej kufijve të vdekjes,
Prej joshmëfrikës kurrë absurde të virusit kuptimzbuar,
Eh sa tepër larg vetvetes na mbërriti verbisë intriga evolucionare,
Sa vërtet bindemi që kemi kryesh pakica baroti,
Dhe nikel kauzpamjaftueshëm për larje gozhdkryqesh,
Dhe defiçiencë të paparashikuar-sa e sa,
Uzinash ngushëllimore ku rish thuren në mëndafsh qefinoret vela,
E mos të përmendim pastaj hambarët e konventave,
Ku miu i të drejtave themelyjta ngordh urie,
Prej fosilimit eshtëror gurgremisur të krenimligjit,
Urat e fjalëve çelikëzuar nuk na i lidhkan dot më as ëndërrenjash,
Humnerat e mentaliteteve ku na dejgjallojnë instiktet,
Eh sa e sa rrallë po e mbrojmë ligmi fajin,
Nga sulmet e uraganëve shpresnaivë të paqës,
E kjo sepse fshehtërisht na bujtka kakohësh mbi plate strategjishë,
Administratori libretvjedhës i dobësive,
E çdo çast na i eklipson apo apokalips trisht shpirtrat,
Nëse shpatat baladike të vullneteve pranglira,
Do guxojmë robinjazi t’ia dorëzojmë tredhtantarive të klithakohës,
Që çelsin qëllimndryshkur të portës mirbesimore,
Çarë murit qiellor të papërgjegjshmërisë,
Të fat’arttur-humbur kanë konstelacionesh lamtumire,
Ku, unë vallë a ti-riskalisim guackën e një amfiteatri shenjttorësh...

N
Po! nuk gabon kah kur trishttë thua jo veç ndër stuhi dyshimash,
Që poetët mbeten karagjozë të vetçensuruar,
Kllounë në cirkun e seriozitetit steril,
Dordolecthë mes arave shterike të histerizmit së botës,
Ndaj e turpit perëndi fort shpesh zbret e më mbron lavdmohimit,
Për t’i rrënjur gurë meritave-minaresyrit,
Mes panteonit premtor adhuruar mallkimash,
Sa herë ligmëtirës murlanperceptore pa direk pendimi,
Më duhet t’i ripohoj pse jam punishte metaforash fishekzjarriste,
Apo farkëtar që mbledh shkëndija për zjarret premtore,
Gjithë ia kam robotëzuar qëllimet flirtare,
Shpikësit arab të konvencioneve krejt pa gjeografi,
Bile dhe kinezit letërfarkëtues-po dhe gjermanit shkronjyjëzues,
Ndër labirinthet e fatalitetit hijazi arratij,
Shpesh pendimkthyer në shkrumblëmenj realiteti,
Duke mbjellë tërkah dishepujt e errit të shpresimtirës,
Për një shenjtt më ogurmirë e për një bukë dielli jo kaq uripjekur,
Ritual’lashtë siziftoj zgribit të idesë ortekpasme,
Ku çdoçka aureolet himalajtirës egoizmore,
Për të marrë trajtë asgjëtire qark arkivolit të bigbengut,
Poligami zanoresh e kurora bashktingëlloresh-tok sfid’duelojnë,
Në të njëjtin altar shpëtimi harbuar trashëgimpa tokthi,
Sa kaq e kaq rilindjesh epsh zellri i lyp përbuzjes,
E-unazën e shvirgjërimit gisht’urrejtjes ngujt,
Koh’harruari kjo veç detyrë e kozmopolitizimit frikhiç përdhunor,
Sepse komedi qënka përtallima gijotinare,
Edhe aherë kur ti më braktis erëzimash hartmemecuar,
E shënjim më bën rrethlapskuqazi-rrufenjëzore,
Për verbi kritikësh që zisht penelojnë papionët lakur qafash agu...

NJ
Eh dashurima ime trajtçshquar në çdo lakim pasioni rasë trallitës,
Shpesh aleancë më thonë se bën paktesh besëfshehta,
Ndër vagonë hitleriadash ku historia mumjezohet,
Me satanain bujtjepërdhunës të materializmit,
E ungjillin e tij rrezatimnxiror proverbisht m’a lexon predikatorazi,
Sa herë tokthi na i sulmojnë zemrat dyershkallmuari,
Kazmat e qëllimeve e vinçat e ideve,
Arkitektura ia ç’rrënjon rrënojat fantazisë prej shesheve të kohës,
Ku vizoret e shkretnajtirës e kompastët e horizontit,
Kurrë nuk gërsheten në trini me dorën yjore,
E as nuk i ridimensionojnë zvogëluari të vdekjes energji,
Por, t’i zbojmë gjithë prej kantieresh mirazhore-s’mundemi paqës,
Maketi vijathëthirës i projeksioneve të së nesërmeve,
Hidhnakisht po na e ledhaton subkoshiencën,
E kaçurrelat rehirma përrenjëzuar muzgjesh shpateve thikplatinta,
Me krehëra flakarttë ëndrrash përqafen,
Tash rrezëllimi premtor ende ngujëzuar në vezë,
Ndoshta shpirtpaspermur përzgjedhmës prej shpagash,
Ngrohur do po nga ama patë e filozofisë që i mëkon bibat pse’ve,
E pas, fundazi le të na këndojë majë minaresh shprese,
Iluzionisti profet që ka harruar qiejt rish t’i zbresë,
Oh-aq vonuar as princër s’na pagëzon lumtimi,
Kur gurrëzat perlaverbimta të djersës që marshojnë ndër heshtje,
Shkëmbenjve të dëshirave fatskllavuara na lumëzohen,
Ndoshta për t’i gjelbëruar thinjat kapitalit,
Hm; nga çajniku i perëndimit nja’dy gllënka dielli pijmë etjelodhur,
E i falemi namazshëm perëndisë braktisëse të punës,
Kaq shekuj ka pa na sofëruar në orbitë bujarie,
Nëpër territoret valle’azmatike të qenies,
Tempullin na urdhëron t’ia rilartojmë-ku ish e ku do të jetë përsëri,
Pra, do t’a gjejmë nevojës të na bëjë therror,
Sapo t’ia çukitin thyershëm lëvoren hënkaltërt të natës,
Ku engjëllthi i pasurizmit gaztrillesh bën tejjetës gay’tisht striptizë,
Bile me pamjen tranvesticionale të një bariu politikanësh,
E gishtat e guximnajës s’na gjejnë thikë basti,
E ende jo as kryqepitafmë pikpyetjeje: e vrasim a-nuk,
Nëse sensualitetit tonë hyjnizon vallë a jo-biseksualiteti i tij fetar...

O
Në ende nuk t’u ka thonjuar syrit-në bërryl të gjurmës së rrufesë,
Shkretit ku kurrë s’u kanë riplazmuar më qiej e zota,
Por veç kërpudha farorgazmash përdhunse,
Jasht’tokësoras dje u ngul një pikpyetje guri-egërimash arratirë,
Paralelopipet iluzie perfektisht faqe’drit’thëthirës,
E pse ëmbëlthazi mos t’a latonte zelldryshkura skarpello e erës,
Nëpër këmbë thyertare rrënjyjesh-kryqth orientues,
Apo tempull edenpërzënish nga djallizmi,
Eh ç’bën kazmëdëshira t’i vetshumëzosh protektorat hapësirës,
Thelli themelit far terrmëtar të dehjes sublime,
Që nuk njeh përmasa ç’ekuilibrimit epitafor teorisë pushtimtare,
Kur kufijtë tejet tehen kuqëruari shqisash,
Mes minierave shembur nën vargmale dëborlotëtire,
Ku pleqpoetët tharmin **** metaforash për të pshurruar alkool,
Tok me nallbanë epshi e hyjnesha ekstaze,
Pra kuptomë-sot u gozhdua në katër polet e qenies një pijetore,
Etapa lavd’denj’parë e bumit cinik të civilizimit,
Strategjiadës me liçencën e utopizmit thjesht ilegale,
Tok gorgkanaleve të normafitimit groteskësisht do i patkonjemi,
Ku e para bujttëse flirtare krodhi kërma-ideja,
Sa braktirë prej badiguardëve miopas të dekompozizmit utopik,
Vreshtat që rrjedhin përmes kohës pa shtrat,
Krenive mbeten shpikja e dhelpërimit neoklasik të saj,
Ani pse s’dënjojnë t’i matin epokazi rezonancën tërmetsapranë,
Fuqisë rrënuese të heshtjes shpirtvrastare,
Me uturimën e mushtit harruar qëllimparalitikisht genpambjellë,
Në kovaçanat e varrezave ku ngjizen vetëtimat,
Sa herë i përgjërojmë flijtim mik’mikut larg kishqashtrie,
Pse pas gjashtë ditësh krijimbote ripassim-sa për një dopio diell...

P
Nën erashkën rrënjimullinjtë të një dore fort përkëdhelmkozmike,
Fshehur brenda një guacke botpaparë mendimi,
Pikërisht në bregun ku valpërkundazi ylberëzon erëzimin,
Vetë prehja harruar pa bujttë as në epshpishtar ideje,
Fatpaçvirgjur ende presim ç’magjimin,
Teksa tinëzisht prej kruathellë shenjttisë arratirë të dheut lotëzuar,
Ku zambaku i kujtimit pushtuar ka zezëtirën,
Një zë gurgullimëndërrt na jehon maledhembjesh,
Prej lugut të eshtrës gdhendur rrufeje,
Majë katedraleve të nesërmtisë që kurrë s’do meteoren,
Paqja qoftë me Ju, Mirësia qoftë për Ju, veç në Ju Begatia qofttë,
Pastaj me dritdëbornaja yjesh e hëne,
Tejet mbulohen shtigjet vërshuar ndër luginat e habisë,
E nga ç’rrugëtirë shpëtimi s’po dijmë kurrsesie,
Të mbërrijmë shkurt në tempullin e hyjnive bekimtarë të nevojës,
Sapo të na i rrezethyejnë heshtqëllimet e jetës,
Me përkrenaret krenpa të kryeneçësisë,
E iris pas irisi interesash të na bredhë perla e shpirtit,
Oh-ekuilibër duhet të vemë në okulistikën dallgimtare të gjasave,
Pse kauzmendelejevisht në rendin filozofik të vlerave,
Ku simbolet i pagëzuam me emrat tanë,
Saktë na pozicionohen koordinatat e armiqve,
Meqë mitra e karatit të së vërtetës po pjell veç hienzat e zilepsjes,
E hardhitë e rekrutëve do ia helmijnë pasionit guximin,
Me stuhitë shijemallkuara të verpendimit,
E, pambjellurazi çdo xhungël psikopolitike kaosi,
Që na qark tropikët e ekzistencës nga brohorima zjarri populluar,
Faret ngutazi do na shkretëtirë metamorfozash,
Nëse verbnajave shesim ishujt e zemrave në tregun kohzi,
Rish për t’i riblerë luftanije të ra cmirizmit,
Hipokrisht po ia minuam ndërplanetarizmit varranjar,
Sondat e shpresave ngadhnjenjse të ekzistencës përtej profecive,
Ende pa e eksploruar zotëtisht në gen kthetrash vetveten,
Ngujuar bunkerit zvarrnor të dyshimave,
Kur patkonjtë gulçimqiellt të gjykimit pa kah orientimi,
Çuditazi na i magnetizon negativisht një UFO,
Në formën aerodinamike ngjethmëronjse-të një gjethi naiv ulliri...

Q
Projeksiondrejtën kornizë të bisedës jashtë zenitit perceptimor,
Lermë t’a çekan me të fundmen gozhdë fjalrrufenjëzore,
Burgosur kuptimit le të çlirvajjë ky peizash,
Mes agonisë së këndeve dehjebaletta të iluzionizmit,
Teksa palmat e këmbëve akropoliane të adhuroj,
Si po më trokthërijnë ndër kalldrëmin jehonlashtimtar të duarve,
Bile dhe kur shkrumben mes shkrepëtira irisësh,
Dhe kur iriqen ndër lëndinkamoshtat pantallona reshë,
Dhe kur marrin trajta flladi apo fluidime,
Oh, magjisë do t’i lutem të më bëjë kullë ejfelante,
Nën to të gjarpërij kaçubaheshtjes ku i fsheh urithët miklimave,
E lumëzon mijëra stuhi që as u krojëzuan kurrë,
Errin e qiejve portëhumbës të grishmërij,
Ku fund barkut të kohës bira e ozonit klithërin buçimas,
Sa herë zgrip honesh i rrëshkasin konstelacionet,
Apo kur vela nazike e hënës nëpër oqeanë hartpanjohur bujtet,
Buzët vlagimthella të shkëmbenjve të habisë,
Etja çdo ag m’i mbjell tejet me memecëri,
Me shi kometash pres të m’a gjelbërosh trishtin pyllhirtë,
E limonin e zemrës të m’a luzmërosh bletëtirshëm,
Ndërsa tërë do më elektrizohet shtati lartiplatintar i përgjëratës,
E gjunjët do më krejt rërëzohen kur të ndërrojnë fé stinët,
Me trenin lodhimtar të ekzotik’lamtumirës,
Eh sa ligmas do më përplasë i penelit postbllok,
E nuk di në m’i rijep fatit genkoprac listela fildishtare,
Nga kofshët e tua-për t’i zdrukthtuar kornizën ëndrrës pasion’re...